Jermain de Rozario begon laat, ging hard en ontdekte uiteindelijk dat bereiken waar je naartoe werkt niet hetzelfde is als weten waar je thuishoort. Nu kiest hij opnieuw. Niet voor één keuken, één restaurant of één vastomlijnd idee. Wel voor smaak, beweging en de vrijheid om te blijven maken.
“Ik ben geen chefkok.” Het is een opvallende uitspraak voor iemand die jarenlang op hoog niveau kookte en een Michelinster op zijn naam had. Maar Jermain de Rozario bedoelt iets anders. “Ik ben een artiest. Een artiest is altijd op zoek naar zichzelf en heeft tegelijkertijd de drang om te uiten hoe hij de wereld ziet. Nina Simone deed dat met muziek. David Bowie ook. Koken is míjn instrument.”

Misschien verklaart dat waarom stilstand hem slecht past. Jermain was 27 toen hij begon met koken. Een leeftijd waarop veel chefs al jaren in professionele keukens stonden. Hij zat op school tussen jongens en meiden die een stuk jonger waren dan hij. Laat begonnen, snel gegaan. “Ik ben een laatbloeier, maar ben vroeg sterrenchef geweest.”
Maar juist toen hij had bereikt waar hij jarenlang naartoe had gewerkt, begon er iets te wringen. De uitdaging verdween. De drang om te blijven ontdekken niet. “Als ik geprikkeld wil blijven en nog twintig jaar vooruit wil, moet ik afwisseling hebben. Met mijn ster was ik op een gegeven moment mijn drive kwijt. Het was zo saai.”
Misschien verklaart dat waarom stilstand hem slecht past. Jermain was 27 toen hij begon met koken. Een leeftijd waarop veel chefs al jaren in professionele keukens stonden. Hij zat op school tussen jongens en meiden die een stuk jonger waren dan hij. Laat begonnen, snel gegaan. “Ik ben een laatbloeier, maar ben vroeg sterrenchef geweest.”
Maar juist toen hij had bereikt waar hij jarenlang naartoe had gewerkt, begon er iets te wringen. De uitdaging verdween. De drang om te blijven ontdekken niet. “Als ik geprikkeld wil blijven en nog twintig jaar vooruit wil, moet ik afwisseling hebben. Met mijn ster was ik op een gegeven moment mijn drive kwijt. Het was zo saai.”
Wie wil begrijpen hoe Jermain kookt, hoeft niet als eerste naar een sterrenrestaurant te kijken. Veel begint dichter bij huis. Bij zijn moeder. Haar smaken lopen nog altijd als een rode draad door zijn keuken. Recepten waren er thuis nauwelijks. Een beetje palmsuiker, dan weer gember. Koken gebeurde op gevoel. Maar het rook altijd lekker. Die vrijheid is gebleven.
Limoenblad, sereh en kentjoer behoren nog steeds tot de geuren waar hij onmiddellijk iets bij voelt. En er zijn gerechten die voor hem typerend zijn voor verschillende momenten in zijn ontwikkeling: mama’s kip met hollandaise, mais en kippenhuid. Open sushi met nori, wasabi en soja. Rendang met mango-ijs. Langoustine met pompoen en strandkrabbenjus.
“Ik ben natuurlijk door de jaren heen meerdere Jermains.” Wat die verschillende Jermains met elkaar verbindt, zit in de opbouw. Een gerecht bestaat voor hem uit lagen. Zoet, zuur en bitter. Krokant naast zalvig of rauw. Smaken en texturen die elkaar aanvullen, afwisselen en soms juist tegenover elkaar staan. Hij vergelijkt het zelf met een canvas. En dan is er nog één ingrediënt dat je volgens hem wel proeft, maar niet kunt vastpakken: bezieling. “Er moet een gedachte achter zitten.”
Ook zijn reden om te koken is veranderd. Jermain zegt tegenwoordig dat hij voor zichzelf kookt. Dat klinkt misschien egoïstischer dan hij het bedoelt. Het gaat hem niet om de gast buitensluiten, maar om het vertrekpunt van wat hij maakt. Een chef die kookt wat hij zelf lekker vindt, hoeft tijdens het maken niet bezig te zijn met wat een ander ervan zal vinden.
Want zodra je iets maakt voor een bepaalde uitkomst, ontstaat er een verwachting. Waardering, succes, misschien wel een ster. Komt die uitkomst niet, dan volgt teleurstelling. Liever vertrouwt hij op wat hij zelf maakt en laat hij daarna gebeuren wat er gebeurt. “Ik geloof heel erg in: kies, en je wordt gekozen. Zolang je maar kiest.” Die overtuiging past bij de fase waarin hij nu zit. Niet meer maken om ergens te komen. Maken omdat hij vindt dat het gemaakt moet worden.
Jermain zoekt de vrijheid om steeds iets anders van zichzelf aan te spreken. Soms verfijnd, soms losser. Soms iets nieuws, soms juist een smaak of gerecht dat al jaren met hem meegaat. Onder By Jermain krijgen al die kanten de ruimte.
Lotus geeft ruimte aan het losse, genereuze en soms rommelige koken waar hij plezier uit haalt. Daarnaast komt er een intiem fine-diningrestaurant, met ruimte voor verfijning, concentratie en volledige aandacht. En in de koffiebar kan weer een andere kant naar boven komen: Frans-Italiaans, goede Indonesische koffie, muziek aan en zelf de ochtend draaien. Deze afwisseling houdt hem scherp.
Lotus en het fine-diningrestaurant voeden elkaar zelfs letterlijk. Gerechten die boven zijn verfijnd en bewezen, maar daar niet meer vernieuwend genoeg zijn, kunnen uiteindelijk hun weg naar Lotus vinden. Andersom geeft Lotus hem de vrijheid om te koken zonder de kaders die boven nodig zijn. De koffiebar opent weer een compleet andere keuken. Niets hoeft tien jaar hetzelfde te blijven. “Zowel Lotus als het fine-diningrestaurant blijven bewegen. Als een gast over een maand terugkomt, is er weer iets veranderd.” En dat is precies de bedoeling.

Jermain zoekt de vrijheid om steeds iets anders van zichzelf aan te spreken. Soms verfijnd, soms losser. Soms iets nieuws, soms juist een smaak of gerecht dat al jaren met hem meegaat. Onder By Jermain krijgen al die kanten de ruimte.
Lotus geeft ruimte aan het losse, genereuze en soms rommelige koken waar hij plezier uit haalt. Daarnaast komt er een intiem fine-diningrestaurant, met ruimte voor verfijning, concentratie en volledige aandacht. En in de koffiebar kan weer een andere kant naar boven komen: Frans-Italiaans, goede Indonesische koffie, muziek aan en zelf de ochtend draaien. Deze afwisseling houdt hem scherp.
Lotus en het fine-diningrestaurant voeden elkaar zelfs letterlijk. Gerechten die boven zijn verfijnd en bewezen, maar daar niet meer vernieuwend genoeg zijn, kunnen uiteindelijk hun weg naar Lotus vinden. Andersom geeft Lotus hem de vrijheid om te koken zonder de kaders die boven nodig zijn. De koffiebar opent weer een compleet andere keuken. Niets hoeft tien jaar hetzelfde te blijven. “Zowel Lotus als het fine-diningrestaurant blijven bewegen. Als een gast over een maand terugkomt, is er weer iets veranderd.” En dat is precies de bedoeling.
Opvallend genoeg heeft Jermain het zelf niet alleen over eten wanneer hij uitlegt wat de drie concepten met elkaar verbindt. Hij heeft het over hoe iemand wordt ontvangen. Hoe je aan tafel wordt geplaatst. Of er naar je wordt geluisterd. Of de bediening klopt met het eten en de plek. Voor hem is kwaliteit geen synoniem voor perfectie of luxe, maar voor balans.
Bij Lotus kan iemand tournedos, kreeft en Sancerre bestellen, terwijl aan de tafel ernaast een gezin samen een rijsttafel eet. Het ene is niet meer niveau dan het andere.
“Niveau is hoe je ontvangen wordt, hoe je geplaatst wordt aan tafel, of er naar je geluisterd wordt.” En misschien zit juist daarin de verbinding tussen alles wat hij nu bouwt.
Hij wil de vrijheid om te maken wat hij zelf interessant vindt, zonder vooraf te bepalen wat een ander daarvan moet vinden. Maar zodra iemand binnenstapt, verschuift de aandacht. Dan moet het kloppen. Het eten, de ruimte, de bediening en vooral het gevoel dat je welkom bent.
By Jermain © 2026
Realisatie door Webfresh